seni anlatmak adına o kadar yetersiz kalıyorumki… o kadar zordun ki gözümde, bir o kadarda ulaşılmaz biriydin benim için. önce ulaşmak için sert kayaları deldim, zor yamaçları aştım, okyanusları yüzdüm senin için! sana ulaşabilmek için. ulaştım ve daha da sevdim seni. hemde öyle bi derinden öyle bir içtenki… son sigaramışsın gibi sevdim seni. ciğerlerime çektim o eşsiz tadını. bir daha o hazzı yaşamayacakmışcasına. dumanını saklasaydım içimde keşke… içime mi doğmuştu bilmiyorum bu kadar az süreceğinin ki adını son sigaram koymuştum. halbuki tanrıya ulaşmaktın sen benim için. onun bana hediyesiydin. bu kulun yüzüne gülen tek şeydin. şimdi çok zor geliyor yokluğun. gecelerime giriyor sabahım olmuyor, yakıyor, yıkıyorsun içimdeki tüm şehri. kendimi zorluyor beynimi kemiriyorum hayıflanıyorum aslında biraz da, o kadarda ulaşılmaz değildinki sonuçta. asıl olan ulaşmak değil elimde tutmamdı bunun farkına geç varıyorum. hayatım sahnesinde başrol veriyordum senin o kendinden emin ”bu iş için yaratılmışım” haline. ama yanılıyordum, büyütüyordum gözümde! kendinden emin olan sen değil, aciz olan bendim diyorum. nefretle hatırlıyorum şimdi sana olan hayran tavırlarımı. pişman değilim ama birazda suçu burda arıyorum. ruhumu alt-üst ediyor, beynimi döndürüyordu sadece karşımda duran suretin. daha güçlü olabilirdim böyle olmamalıydı diyorum ama düşünüyorum artık ne önemi var. beklemedim de değil hani geri dönmeni, o meleğimsi yüzünü görmeyi…
         son sigaramdın. belki tutunacak tek dalım. şuanda tek bir şeyin farkındayım o da diğerlerine yapacağım haksızlıklarım. olmayacak eskisi gibi. yaşamayacağım senin gibi hiç kimseyi…