Gelmedin

GELMEDİN…

Sahilde gelip giden vapurları seyrediyorum…
Hırçın dalgaları bir bıçak gibi yarıp
Yanaşan vapurlar,cıvıl cıvıl insanlar.
Bekliyorum bekliyorum sen gelmiyorsun…

Dayan yüreğim yıkmasın seni bu özlem,
Bu değilse sonraki vapurda mutlaka gelecek.
Bana sarılınca tüm özlem bekleyiş,sona erecek…
Gel kara gözlüm seni çok seviyorum….
&mavi patikli&

Yarın Ağlayacağım

Zor gelir inanki ayrılmak senden,
Gitmeyecek bilirim hayalin gözlerimden.
Nekadar zor olsada görmek istemem,
Bugün değil yarın ağlayacağım.

Dudağın ayrıldık deyince bana,
Bir karanlık gece çöktü dünyama.
Yüreğimi yakan bu ayrılığa,
Bugün değil yarın ağlayacağım…
&mavi patikli&

bu gece bir gün daha yaşlanıyorum öyle halet-i ruhiye içindeyimki varlığım benliğime bile yetmiyor. çevremdekiler neyseleysin beni, seni gözlerimin içinde göremedikleri zaman bir hiç oluyorum. biliyorlar sensiz koca bir sıfırdan ibaret olduğumu, beni herkesten uzaklaştıran o koca çemberin içinde olduğumu… gözlerimde silinmese suretin, bu çiçeğin yeniden filizlenmesine şahit olsa tüm dünya önce belleğim… sonu ölümde olsa seni bir kez olsun görebilmek için vermez miyim canımı? ve sonra ölüme giderken hatıra bırakmazmıydım sanıyorsun sana aşkla bakan gözlerimi? her nefes alışımda biraz daha yaklaşıyorum ölüme. çünkü sensiz çektiğim her nefes bir yanımı çürütüyor biliyorum. köreltiyor her yanımı hissizleşiyorum! her geçen saniye çürüyorum ama ölmüyorum inatla! o boktan canımı seni bir kez daha görmeye saklıyorum…

seni anlatmak adına o kadar yetersiz kalıyorumki… o kadar zordun ki gözümde, bir o kadarda ulaşılmaz biriydin benim için. önce ulaşmak için sert kayaları deldim, zor yamaçları aştım, okyanusları yüzdüm senin için! sana ulaşabilmek için. ulaştım ve daha da sevdim seni. hemde öyle bi derinden öyle bir içtenki… son sigaramışsın gibi sevdim seni. ciğerlerime çektim o eşsiz tadını. bir daha o hazzı yaşamayacakmışcasına. dumanını saklasaydım içimde keşke… içime mi doğmuştu bilmiyorum bu kadar az süreceğinin ki adını son sigaram koymuştum. halbuki tanrıya ulaşmaktın sen benim için. onun bana hediyesiydin. bu kulun yüzüne gülen tek şeydin. şimdi çok zor geliyor yokluğun. gecelerime giriyor sabahım olmuyor, yakıyor, yıkıyorsun içimdeki tüm şehri. kendimi zorluyor beynimi kemiriyorum hayıflanıyorum aslında biraz da, o kadarda ulaşılmaz değildinki sonuçta. asıl olan ulaşmak değil elimde tutmamdı bunun farkına geç varıyorum. hayatım sahnesinde başrol veriyordum senin o kendinden emin ”bu iş için yaratılmışım” haline. ama yanılıyordum, büyütüyordum gözümde! kendinden emin olan sen değil, aciz olan bendim diyorum. nefretle hatırlıyorum şimdi sana olan hayran tavırlarımı. pişman değilim ama birazda suçu burda arıyorum. ruhumu alt-üst ediyor, beynimi döndürüyordu sadece karşımda duran suretin. daha güçlü olabilirdim böyle olmamalıydı diyorum ama düşünüyorum artık ne önemi var. beklemedim de değil hani geri dönmeni, o meleğimsi yüzünü görmeyi…
         son sigaramdın. belki tutunacak tek dalım. şuanda tek bir şeyin farkındayım o da diğerlerine yapacağım haksızlıklarım. olmayacak eskisi gibi. yaşamayacağım senin gibi hiç kimseyi…
                                    

sen ki 2. kişi bile olmayı kabul etmeyen…
beni neden 3. tekil şahıs olarak adlandırıyorsun?
benliğimden çok, yer etmiş “sen”i
kaldırıp çöpe atıyorsun
oysa ne çok sevmiştim seni
hak edecek birşey yapmamıştım ki bunları
sen gidiyorsun
bana sadece ağlamak kalıyor
sen gidiyorsun
yavaşça kayboluyorum
sen gidiyorsun…
ve ben ölüyorum!

müziğe kulak veriyorum, dinliyorum. bana seni anlatıyor… yaşananları bu kadar net nasıl anlatabiliyor merak ediyorum? çok uzun zaman önce yazılmış bu şarkı bizi bu kadar iyi nasıl tanımlayabiliyor? bir sorun var burda! bizi benden iyi kimse anlatamaz! diye düşünen ben bu şekilde nasıl yanılabiliyorum. bu “biz”den sadece bir tane olmalı onu da ben anlatmalıydım. farklı olmalıydı. içimdeki şehvetle yazılarımı kaleme dökmeli, “biz”in mutluluğuyla insanları hayrete düşürmeli, kıskandırmalıydım. ama değil! bizimde farkımız olmadı bir çokları gibi ve olmadı masallardaki gibi! oysa ne kadar inanmıştık masallara, her gece birbirimizin beynine enjekte ettiğimiz “pollyanna”lara. efsane olamadık! sıradanlaştı hep farklı olduğuna inandığımız “biz”. farklı değildik işte! milyonlarca “biz”den biriydik. yine kötü olan, olumsuz olan baskın çıkıyor, yakıyor! yıkıyordu. hayat gibi! kaybetmek için yaratılmış milyonlarca “biz”den biriydik. bir elin parmağını geçmeyenlerden olamadık. bu şarkıları senin gibi, benim gibi birçok kaybeden “biz”ler yazıyordu. en iyisi yaşamamaktı. sonucunu bildiğin bir oyun insanı ne kadar heycanlandırabilir ki? madem kader dediğimiz şey hiç değişmeyecek! bir gün yüzüme gülmeyecek! o zaman zorlamanın ne anlamı var ki? yoruyor, sıkıyor beni bu durum. kabul olmayacak duaya amin demenin ne anlamı var ki? bitiyor gücüm, dinmiyor sancım. yok oluyor umutlarım, körermişcesine. bende yitip gidiyorum milyonlarca “biz” üyesi gibi… bu da benim yazdığım şarkı olacak. kimbilir kaç kişi bu şarkı beni anlatıyor, “biz”i anlatıyor diyecek?